UPSC కరెంట్ అఫైర్స్ జూన్ 19th 2026

వార్తల్లో ఎందుకు ఉంది?

వాతావరణ మార్పులు, వనరులను అధికంగా వాడే వ్యవసాయ పద్ధతులు, క్షీణిస్తున్న పర్యావరణ ఆరోగ్యం కారణంగా స్థిరమైన వ్యవసాయం వైపు మారాలని భారతదేశంపై ఒత్తిడి పెరుగుతోంది.

దీనికోసం వ్యవసాయ ప్రోత్సాహకాలను మార్చాలి. పరిశోధన, అభివృద్ధి (R&D) నిధులను పెంచాలి. సాంకేతికతను ప్రయోగశాల నుండి పొలానికి చేర్చాలి. ఏఐ (AI) ఆధారిత వాతావరణ సూచనలు, మట్టి, నీటి సమర్థవంతమైన నిర్వహణ, బలమైన మార్కెట్ అనుసంధానం, పర్యావరణ వ్యవస్థ సేవలను గుర్తించడం చాలా అవసరం.

స్థిరమైన వ్యవసాయం అంటే ఏమిటి?

• నేల సారాన్ని తగ్గించకుండా, పర్యావరణానికి పూడ్చలేని నష్టం కలిగించకుండా ప్రస్తుత జనాభా అవసరాలకు తగినట్లుగా ఆహారాన్ని ఉత్పత్తి చేసే విధానమే స్థిరమైన వ్యవసాయం.
• తక్కువ రసాయనాలు, తక్కువ శక్తిని వినియోగిస్తూనే ఉత్పాదకత, లాభదాయకతను కొనసాగించే విధానాలను స్థిరమైన వ్యవసాయ పద్ధతులు అంటారు. తక్కువ పెట్టుబడితో చేసే వ్యవసాయం లేదా సేంద్రియ వ్యవసాయం (Organic farming) దీనికి మంచి ఉదాహరణలు.

స్థిరమైన వ్యవసాయ పద్ధతులు

స్థానిక భౌగోళిక పరిస్థితులు, నేల, వాతావరణం, తెగుళ్లు, అందుబాటులో ఉన్న వనరులు, రైతుల లక్ష్యాలకు అనుగుణంగా ఈ పద్ధతులను ఎంచుకోవాలి. వైవిధ్యమైన పంటలు, పంటల మార్పిడి, పంట-పశువుల పెంపకం, నేల నిర్వహణ, విత్తన రకాల మెరుగుదల అనేవి ప్రధాన పద్ధతులు.

1. వైవిధ్యమైన పంటలు (Diversified Cropping)

• మిశ్రమ పంటలు (Mixed Cropping): ఒక పంట విఫలమైనా మొత్తం నష్టం జరగకుండా రెండు లేదా అంతకంటే ఎక్కువ పంటలను కలిపి పండిస్తారు. విభిన్న కాలపరిమితి, నీరు, పోషకాల అవసరాలు ఉన్న పంటలు వనరుల వినియోగాన్ని మెరుగుపరుస్తాయి.
• పప్పుధాన్యాల ఆధారిత పంటలు: ప్రధాన పంటతో పాటు పప్పుధాన్యాలను పండించడం వల్ల అవి గాలిలోని నత్రజనిని (Nitrogen) గ్రహించి నేల సారాన్ని పెంచుతాయి. ఇది రసాయన ఎరువుల వాడకాన్ని, సాగు ఖర్చును తగ్గిస్తుంది.
• అంతర పంటలు (Intercropping), పాలి కల్చర్ (Polyculture): పోషకాల వినియోగాన్ని మెరుగుపరచడానికి, తెగుళ్ల ప్రమాదాన్ని తగ్గించడానికి తృణధాన్యాలు, పప్పుధాన్యాలు వంటి వివిధ పంటలను కలిపి పండిస్తారు. పాలి కల్చర్ పద్ధతి సహజ శత్రువులకు (తెగుళ్లను తినే కీటకాలు) మద్దతు ఇస్తుంది. ఒకే పంట కంటే ఎక్కువ దిగుబడిని ఇస్తుంది.
• బహుళ రకాల సాగు (Polyvarietal Cultivation): తెగుళ్లు, వ్యాధులు, వాతావరణ ఒత్తిడిని తట్టుకోవడానికి ఒకే పంటకు చెందిన వివిధ రకాలను కలిపి పండిస్తారు.
• ఏకపంట (Monoculture) పరిమితులు: ఒకే పంటను పెద్ద విస్తీర్ణంలో పండించడానికి ఎక్కువ ఎరువులు, పురుగుమందులు, నీరు అవసరం. ఇది మొదట్లో ఎక్కువ దిగుబడి ఇచ్చినా, దీర్ఘకాలంలో పర్యావరణ, ఆర్థిక సమస్యలను సృష్టిస్తుంది.

2. పంటల మార్పిడి (Crop Rotation)

• అర్థం: నేల సారాన్ని కాపాడటానికి, తెగుళ్లు, వ్యాధులను నియంత్రించడానికి, నేల కోతను నివారించడానికి ఒకే పొలంలో వరుసగా వేర్వేరు పంటలను పండించడాన్ని పంటల మార్పిడి అంటారు.
• పప్పుధాన్యాల పాత్ర: పప్పుధాన్యాలు కాని పంటల తర్వాత పెసలు (Green gram) వంటి పప్పుధాన్యాలను సాగు చేయాలి. ఇవి నత్రజనిని స్థిరీకరించి రసాయన ఎరువుల అవసరాన్ని తగ్గిస్తాయి.
• సూత్రాలు: పప్పుధాన్యాలు కాని పంట తర్వాత పప్పుధాన్యాలు, ఎక్కువ నీరు అవసరమైన పంట తర్వాత తక్కువ నీరు అవసరమైన పంట, ఎక్కువ ఎరువులు అవసరమైన పంట తర్వాత తక్కువ ఎరువులు అవసరమైన పంట సాగు చేయాలి.
• ప్రధాన నమూనాలు: పెసలు-గోధుమ-మినుములు; వేరుశనగ-గోధుమ-మినుములు; కంది-చెరకు-గోధుమ-మినుములు; వరి-గోధుమ-మినుములు.
• బహుళ పంటలు (Multiple Cropping): ఏడాదిలో వరుసగా రెండు లేదా మూడు పంటలు పండించవచ్చు. అయితే సరైన పోషకాల నిర్వహణ లేకుండా నిరంతరం పంటలు పండించడం వల్ల దీర్ఘకాలంలో ఉత్పాదకత తగ్గుతుంది.

3. సమగ్ర పంట-పశువుల పెంపకం (Integrated Crop–Livestock Farming)

• పోషకాల పునర్వినియోగం: పంట వ్యర్థాలు పశువులకు మేతగా ఉపయోగపడతాయి. పశువుల పేడ నేల సారాన్ని పెంచుతుంది. ఇది ఒక సమగ్ర వ్యవసాయ వ్యవస్థను సృష్టిస్తుంది.
• నేల సంరక్షణ: చదునైన భూమిలో పంటలు, వాలుగా ఉన్న భూమిలో పశుగ్రాసం పండించడం వల్ల నేల కోత తగ్గుతుంది.
• ఆదాయ స్థిరత్వం: వర్షపాతం తక్కువగా ఉన్నప్పుడు పంట వ్యర్థాలను పశువులు ఉపయోగించుకుంటాయి. పశువుల ద్వారా అదనపు ఆదాయం వస్తుంది. పంట నష్టం, ధరల హెచ్చుతగ్గుల నుండి రైతులను రక్షిస్తుంది.

4. నేల నిర్వహణ (Soil Management)

• ఆరోగ్యకరమైన నేల: ఉత్పాదకత, వ్యాధి నిరోధకత ఉన్న పంటలు ఆరోగ్యకరమైన నేల, తగినంత నీరు, సమతుల్య పోషకాలపై ఆధారపడి ఉంటాయి.
• కవర్ క్రాప్స్, కంపోస్ట్ (Cover Crops and Compost): ఇవి సేంద్రియ పదార్థం, నేల సారం, జీవసంబంధ కార్యకలాపాలను మెరుగుపరుస్తాయి.
• తక్కువ దున్నడం (Reduced Tillage): భూమిని తక్కువగా దున్నడం వల్ల నేల నిర్మాణం, తేమ, సేంద్రియ కార్బన్ రక్షించబడతాయి.
• మల్చింగ్ (Mulching): ఎండిన ఆకులు లేదా గడ్డితో నేలను కప్పడం వల్ల నీరు ఆవిరి కావడం తగ్గుతుంది. కలుపు మొక్కలను అరికడుతుంది. నేల నీటిని నిలుపుకునే సామర్థ్యాన్ని పెంచుతుంది.

5. విత్తన రకాల మెరుగుదల (Varietal Improvement)

• అధిక దిగుబడి: మెరుగైన రకాల వల్ల పరిమిత వ్యవసాయ భూమి నుండి ఎక్కువ ఉత్పత్తి వస్తుంది.
• మెరుగైన నాణ్యత: మొక్కల ప్రజననం (Plant breeding) ద్వారా పప్పుల్లో ప్రోటీన్ నాణ్యత, గోధుమల్లో బేకింగ్ నాణ్యత, పండ్లు, కూరగాయలు ఎక్కువ కాలం నిల్వ ఉండేలా చేయడం, నూనె గింజల్లో నూనె నాణ్యతను పెంచవచ్చు.
• జీవ ఒత్తిడి నిరోధకత (Biotic-Stress Resistance): వ్యాధులు, తెగుళ్లను తట్టుకునే రకాల వల్ల పంట నష్టం, పురుగుమందుల వాడకం తగ్గుతుంది.
• అజీవ ఒత్తిడి సహనం (Abiotic-Stress Tolerance): వాతావరణ మార్పులను తట్టుకునే రకాలు వేడి, చలి, మంచు, కరువు, నీరు నిలిచిపోవడం వంటి పరిస్థితులను తట్టుకుని స్థిరమైన ఉత్పత్తిని ఇస్తాయి.

భారతదేశానికి స్థిరమైన వ్యవసాయం ఎందుకు అవసరం?

• నేల ఆరోగ్యం, భూ సంరక్షణ: పంటల మార్పిడి, సేంద్రియ ఎరువుల వాడకం ద్వారా నేలలోని సూక్ష్మజీవులు, పోషకాలను తిరిగి పొందవచ్చు. ఆరోగ్యకరమైన నేల కార్బన్ సింక్‌గా (Carbon sink) పనిచేస్తుంది. గాలిలోని కార్బన్‌ను గ్రహించి వాతావరణ మార్పులను తగ్గిస్తుంది.
• జీవవైవిధ్యం, పర్యావరణ పునరుద్ధరణ (Ecosystem Resilience): ఇది వ్యవసాయ జీవవైవిధ్యాన్ని (Agro-biodiversity), మిశ్రమ పంటలను ప్రోత్సహిస్తుంది. ఇవి సహజ తెగుళ్ల నియంత్రణకు, ప్రపంచ ఆహార పంటలలో 75 శాతానికి పైగా అవసరమైన పరాగ సంపర్క కీటకాలను (Pollinators) రక్షించడానికి సహాయపడతాయి.
• పోషకాహారం, ప్రజారోగ్యం: స్థిరమైన వ్యవసాయం పోషకాలు ఎక్కువగా ఉండే పంటలను ప్రోత్సహిస్తుంది. ఆహారంలో పురుగుమందుల అవశేషాలను తగ్గిస్తుంది. రసాయనాల వాడకం, పోషకాహార లోపం వల్ల వచ్చే దీర్ఘకాలిక ఆరోగ్య సమస్యలను తగ్గిస్తుంది.
• నీటి భద్రత, నాణ్యత: బిందు సేద్యం (Drip irrigation), కచ్చితత్వంతో కూడిన వ్యవసాయం (Precision farming) నీటి వినియోగాన్ని మెరుగుపరుస్తాయి. రసాయనాల వాడకం తగ్గడం వల్ల త్రాగునీటి వనరులు కలుషితం కాకుండా ఉంటాయి.
• రైతులకు ఆర్థిక స్థిరత్వం: సేంద్రియ కంపోస్ట్, స్థానిక విత్తనాల వల్ల సాగు ఖర్చు తగ్గుతుంది. విభిన్న పంటల వల్ల మార్కెట్ ధరల హెచ్చుతగ్గుల ప్రభావం రైతులపై తక్కువగా ఉంటుంది.

భారతదేశం తీసుకున్న చర్యలు ఏమిటి?

• నేషనల్ మిషన్ ఫర్ సస్టైనబుల్ అగ్రికల్చర్ (NMSA): ఇది మెరుగైన నేల, నీటి నిర్వహణ ద్వారా వాతావరణ మార్పులను తట్టుకునే వ్యవసాయాన్ని ప్రోత్సహిస్తుంది. పర్యావరణ సమతుల్యతను, వ్యవసాయ లాభదాయకతను కాపాడటం దీని లక్ష్యం.
• నేషనల్ మిషన్ ఆన్ నేచురల్ ఫార్మింగ్ (NMNF): నవంబర్ 2024లో ప్రారంభించిన ఈ మిషన్, ప్రకృతి వ్యవసాయానికి మద్దతుగా ఎకరానికి ఏడాదికి ₹4,000 చొప్పున రెండేళ్లపాటు ఇస్తుంది. 2026 మార్చి నాటికి సుమారు 18 లక్షల మంది రైతులకు దీన్ని చేరువ చేశారు.
• ప్రధానమంత్రి కృషి సించాయీ యోజన (PMKSY): ‘ప్రతి చుక్కకు ఎక్కువ పంట’ (Per Drop More Crop) నినాదంతో ఇది సూక్ష్మ నీటిపారుదలను (Micro-irrigation) ప్రోత్సహిస్తుంది. చిన్న, సన్నకారు రైతులకు 55% వరకు సబ్సిడీ ఇస్తుంది.
• పరంపరాగత్ కృషి వికాస్ యోజన (PKVY): ఇది సేంద్రియ వ్యవసాయానికి ఆర్థిక మద్దతు ఇస్తుంది. రసాయన వ్యవసాయం నుండి రైతులను దూరం చేస్తుంది.
• సాయిల్ హెల్త్ కార్డ్ పథకం: ఈ పథకం పొలం ఆధారంగా పోషకాలను సిఫార్సు చేస్తుంది. యూరియాను ఇష్టానుసారంగా వాడటాన్ని నిరుత్సాహపరుస్తుంది. భౌగోళిక ట్యాగింగ్ (Geo-tagged) చేసిన నమూనాలతో అధికారులు సుమారు 20 కోట్ల కార్డులు జారీ చేశారు.
• వాతావరణ మార్పుల జాతీయ అనుసరణ నిధి (NAFCC): 2015లో ఏర్పాటు చేసిన ఈ నిధిని నాబార్డ్ (NABARD) నిర్వహిస్తుంది. వాతావరణ మార్పుల ప్రభావం ఎక్కువగా ఉన్న రాష్ట్రాలకు 100% కేంద్ర నిధులు అందిస్తుంది.
• డిజిటల్ వ్యవసాయం, ఈ-నామ్ (e-NAM): ఈ-నామ్ రైతులను పారదర్శకమైన, విస్తృత మార్కెట్లతో కలుపుతుంది. డిజిటల్ సాధనాలు కచ్చితమైన వ్యవసాయానికి మద్దతు ఇస్తాయి.
• పీఎం-కుసుమ్ (PM-KUSUM): ఈ పథకం సౌర విద్యుత్‌తో (Solar-powered) పనిచేసే పంపులను ప్రోత్సహిస్తుంది. డీజిల్ వాడకాన్ని, వ్యవసాయ ఖర్చులను తగ్గిస్తుంది. మిగిలిన విద్యుత్‌ను అమ్ముకునే అవకాశం కల్పిస్తుంది.
• రాష్ట్రీయ కృషి వికాస్ యోజన (RKVY): 2007లో ప్రారంభించిన ఈ పథకం, రాష్ట్రాలు తమ స్థానిక అవసరాలకు అనుగుణంగా వ్యవసాయ ప్రాజెక్టులను రూపొందించుకోవడానికి అనుమతిస్తుంది.

కొనసాగుతున్న సవాళ్లు ఏమిటి?

• శ్రమ-స్థిరత్వాల మధ్య వైరుధ్యం: మల్చింగ్, అంతర పంటలు, చేతులతో కలుపు తీయడం వంటి పనులకు ఎక్కువ మంది కూలీలు అవసరం. వ్యవసాయంలో యంత్రాల వినియోగం కేవలం 40-45% మాత్రమే ఉన్నందున, చిన్న రైతులకు ఇవి ఖర్చుతో కూడుకున్నవి.
• కార్బన్ మార్కెట్ కు దూరం: నేలలో కార్బన్‌ను నిల్వ చేయడం ద్వారా అదనపు ఆదాయం పొందవచ్చు. కానీ పర్యవేక్షణ, రిపోర్టింగ్ ఖర్చులు ఎక్కువగా ఉంటాయి. ఈ కారణాల వల్ల చిన్న, సన్నకారు రైతులు కార్బన్ మార్కెట్లకు దూరంగా ఉంటున్నారు.
• వినియోగదారుల్లో అవగాహన లోపం: చాలా మంది వినియోగదారులు సేంద్రియ ఉత్పత్తులను పర్యావరణానికి మేలు చేసేవిగా కాకుండా, కేవలం ఖరీదైన ఆరోగ్య ఉత్పత్తులుగా మాత్రమే చూస్తున్నారు.
• అగ్రి-టెక్‌లో గ్రీన్ వాషింగ్ (Greenwashing in Agri-Tech): కొన్ని స్టార్టప్‌లు కేవలం రసాయనాల వాడకాన్ని ఆప్టిమైజ్ చేస్తూ, దాన్ని స్థిరమైన వ్యవసాయంగా ప్రచారం చేస్తున్నాయి. ఇది అసలైన స్థిరమైన వ్యవసాయంపై అపోహలు సృష్టిస్తుంది.
• కౌలు రైతుల నిరాసక్తి: స్వల్పకాలిక కౌలు రైతులు నేల సారాన్ని పెంచే పద్ధతులపై పెట్టుబడి పెట్టడానికి ఆసక్తి చూపరు. దీని ప్రయోజనాలు కౌలు రైతులకు కాకుండా భూ యజమానులకు దక్కుతాయి.
• పర్యావరణ వ్యవస్థ సేవల తగ్గింపు: స్థిరమైన వ్యవసాయం భూగర్భ జలాలను పెంచడం, జీవవైవిధ్యాన్ని రక్షించడం వంటివి చేస్తుంది. కానీ రైతులకు దీనికి తగిన పరిహారం అందడం లేదు.
• డిజిటల్ అంతరం (Digital Divide): స్మార్ట్ ఫార్మింగ్ కు స్థిరమైన ఇంటర్నెట్, సాంకేతిక అక్షరాస్యత, ఖరీదైన పరికరాలు అవసరం. ఇవి ఎక్కువగా పెద్ద రైతులకే పరిమితం అయ్యాయి. తద్వారా చిన్న రైతులకు, పెద్ద రైతులకు మధ్య అంతరం పెరుగుతోంది.
• పంట కోత తర్వాతి సదుపాయాల లేమి: స్థిరమైన వ్యవసాయ ఉత్పత్తులు త్వరగా పాడయ్యే అవకాశం ఉంది. వీటికి తగిన శీతల గిడ్డంగులు (Cold storage), ప్రత్యేక రవాణా వ్యవస్థలు అందుబాటులో లేవు.
• ఎరువుల సబ్సిడీ పక్షపాతం: యూరియాపై భారీ సబ్సిడీ ఇవ్వడం వల్ల రసాయన ఎరువులు చాలా చౌకగా లభిస్తున్నాయి. ఇది రసాయనాల వాడకాన్ని మరింత ప్రోత్సహిస్తుంది.

తీసుకోవాల్సిన చర్యలు ఏమిటి?

• ఆర్థిక ప్రోత్సాహకాల మార్పు: పెట్టుబడి సబ్సిడీల స్థానంలో నేల కార్బన్, నీటి సంరక్షణ, జీవవైవిధ్యం వంటి వాటితో ముడిపడిన ఫలితాల ఆధారిత ప్రోత్సాహకాలను అందించాలి.
• మార్పు సమయంలో రైతులకు మద్దతు: సేంద్రియ వ్యవసాయం వైపు మారే తొలి 3-5 సంవత్సరాలలో దిగుబడులు తగ్గుతాయి. ఆ సమయంలో రైతులకు నేరుగా ఆదాయ మద్దతు (Income support) ఇవ్వాలి.
• క్షేత్రస్థాయిలో విస్తరణ (Grassroots Extension): కేవలం తరగతి గదులకే పరిమితం కాకుండా, రైతుల నుండి రైతులు నేర్చుకునే విధానాన్ని, క్షేత్రస్థాయి ప్రదర్శనలను ప్రోత్సహించాలి.
• ధృవీకరణ సులభతరం చేయడం: పీజీఎస్-ఇండియా (PGS-India) ద్వారా గ్రూప్ సర్టిఫికేషన్‌ను విస్తరించాలి. బ్లాక్‌చెయిన్ (Blockchain) ఆధారిత ట్రేసిబిలిటీ ద్వారా చిన్న రైతులు ఎగుమతి మార్కెట్లను సులభంగా చేరుకోవచ్చు.
• మార్కెట్ అనుసంధానం మెరుగుపరచడం: గ్రామ స్థాయిలో సౌరశక్తితో పనిచేసే శీతల గిడ్డంగులను (Cold storage) ఏర్పాటు చేయడం ద్వారా పంట నష్టాలను తగ్గించవచ్చు. రైతులు తమ పంటను నిల్వ చేసుకుని మెరుగైన ధర వచ్చినప్పుడు అమ్ముకోవచ్చు.
• ఎఫ్‌పీవోల (FPOs) బలోపేతం: రైతు ఉత్పత్తిదారుల సంఘాలు (FPOs) ఉమ్మడిగా మార్కెటింగ్ చేయడానికి, సాంకేతికతను పంచుకోవడానికి వీలు కల్పించాలి. ఉమ్మడిగా సాగు చేయడం వల్ల స్థిరమైన వ్యవసాయం లాభదాయకంగా మారుతుంది.
• వాతావరణ అనుకూల మౌలిక సదుపాయాలపై పెట్టుబడి: సౌర నీటిపారుదల, సూక్ష్మ నీటిపారుదల, నీటి నిల్వ వ్యవస్థలను విస్తరించాలి. పీఎం-కుసుమ్ పథకాన్ని మరింత విస్తరించాలి.
• విత్తన సార్వభౌమాధికారం (Seed Sovereignty): వాతావరణ మార్పులను తట్టుకునే స్థానిక విత్తనాలను కాపాడటానికి ప్రాంతీయ విత్తన బ్యాంకులను (Seed banks) ఏర్పాటు చేయాలి. ఇలాంటి విత్తనాలకు రసాయనాలు తక్కువగా అవసరం అవుతాయి.
• దీర్ఘకాలిక పరిశోధనలకు మద్దతు: స్థిరమైన వ్యవసాయానికి, సంప్రదాయ వ్యవసాయానికి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాలను పదేళ్లకు పైగా అధ్యయనం చేయాలి. లాభదాయకత, పర్యావరణ ప్రయోజనాలను అంచనా వేయడానికి ఈ దీర్ఘకాలిక సాక్ష్యాలు అవసరం.

భవిష్యత్తు కార్యాచరణ

• ఫలితాల ఆధారిత మద్దతు: వ్యవసాయ విధానం కేవలం ఎరువులు, విద్యుత్‌పై సబ్సిడీలు ఇవ్వడమే కాకుండా పర్యావరణ సేవలకు కూడా ప్రతిఫలం ఇవ్వాలి.
• చిన్న రైతుల కేంద్రీకృత మార్పు: భారతీయ రైతుల్లో ఎక్కువ మంది చిన్న, సన్నకారు రైతులు. కాబట్టి ఆర్థిక, సాంకేతిక, మార్కెట్ విధానాలు వారి అవసరాలకు అనుగుణంగా ఉండాలి.
• సమగ్ర మౌలిక సదుపాయాలు: పరిశోధన, విత్తన వ్యవస్థలు, నీటిపారుదల, శీతల గిడ్డంగులు, మార్కెట్ వేదికలు అన్నీ విడివిడిగా కాకుండా ఒక సమగ్ర పర్యావరణ వ్యవస్థగా కలిసి పనిచేయాలి.
• పర్యావరణం-ఆదాయ సమతుల్యత: పర్యావరణ లాభాలతో పాటు తక్కువ ప్రమాదం, స్థిరమైన ఉత్పాదకత, గిట్టుబాటు ధరలు, రైతులకు తగిన ఆదాయం లభించినప్పుడే స్థిరమైన వ్యవసాయం విజయవంతమవుతుంది.

ముగింపు

వాతావరణ ప్రమాదాలను తగ్గించడానికి, దీర్ఘకాలిక ఆహార, పోషక భద్రతను సాధించడానికి భారతదేశం స్థిరమైన వ్యవసాయం వైపు మారాలి. పెట్టుబడి ఆధారిత సబ్సిడీల నుండి పర్యావరణ ఆధారిత ప్రోత్సాహకాల వైపు అడుగులు వేయాలి. వాతావరణ అనుకూల మౌలిక సదుపాయాలపై పెట్టుబడి పెట్టడం, ధృవీకరణ మరియు మార్కెట్ ప్రాప్యతను బలోపేతం చేయడం, స్థానిక విత్తనాలను సంరక్షించడం ద్వారా భారతదేశం పర్యావరణానికి మేలు చేసే, ఆర్థికంగా లాభదాయకమైన వ్యవసాయ వ్యవస్థను నిర్మించగలదు.